Ik geef alles op, dromen over het ‘down-under’ leven

Veel jongeren als ik, zij teleurgesteld over een Italië waar het werk tegenwoordig enkel gericht is op de uitbuiting van jonge hulpbronnen, en waar er enkel plaats is voor een wegwerp gemeenschap die zowel de intelligentie en de vaardigheden verkwist. Deze huidige toestand duwt ons naar een plotseling verlangen om alles op te geven, en een ander leven elders op te starten.

In deze sociale chaos is het onmogelijk nog sereen verder te kunnen leven: weinige zekerheden, lage lonen en steeds hogere belastigen. Al deze aspecten nemen de wens om nog in Italië te geloven.
In dit stadium denk ik elke dag aan verre bestemmingen: een beetje om de wereld van vandaag te ontdekken, gemakkelijk te bereiken, en haar eenvoudige interpersoonlike relaties, en ook een beetje voor mijn specifieke vaardigheden. Ik evalueer sterk om Australië als mogelijke bestemming te kiezen als huishaven.

Ik heb veel artikelen op het web gelezen over de mogelijkheden die de ‘down-under’- wereld biedt, ik wil ze door een lange reis bekijken, en daarom evalueer ik zorgvuldig de mogelijkheden die de Australische overheidswebsite biedt voor visumaanvragen. Ik denk dat ik kies voor een toeristen visum Australie, maar misschien prikkelt het me ook het visum waarmee ik kan werken in bedrijven die verwant zijn aan WOOF, de nieuwe grenzen van de biologische landbouw die zo ver gevorderd zijn in dat land, gebruik maken van de mogelijkheid om te werken en te reizen tussen landbouwbedrijven, die werken in ruil voor voedsel en onderdak.

Een tussenfase bij de beslissing: ik zal het allemaal opgeven als ik echt overtuigd ben van de keuze, ik kan niet veranderen, mijn karakter veranderen, toch ben ik bang, ik geef de voorkeur aan een ‘zachte’ benadering met de verandering om veiligheid en competentie te verwerven, meet mezelf met de lokale Engelse taal , een beetje anders in de uitspraak van mijn nog steeds schools Engels, om te begrijpen welke reële kansen mij het kangoeroe-land biedt in relatie tot mijn studies van klinische radiologie voor fysiotherapeuten en osteopaten.

Ik heb gelezen van de vele gelukkige ervaringen in dat land: honderden expats die nieuw leven hebben gevonden in de grote Australische steden, rijk aan mogelijkheden, met salarissen die echt geschikt zijn voor de studies en behaalde graden, met geweldige mogelijkheden om snel de sociale context binnen te gaan, zelfs met kinderen.
Uiteraard is voor de Commonwealth-regio expat alles anders: het visum is niet nodig, de Britse emigranten zijn bij deze bevoordeeld, of ze denken aan Australië als Tasmanië, Nieuw-Zeeland; alles is gemakkelijker voor hen.

Maar dit is geen onoverkomelijke barrière: denk maar aan het visum in de preventieve fase, gemakkelijk ingevuld en online beschikbaar, met vele soorten die worden aangeboden op basis van behoeften, dit heb ik op de portaalpagina geverifieerd.

Tijdens mijn opleiding, als off-site student, heb ik ervaring opgedaan in de restaurantsector, eerst als ober en vervolgens als kok en dit kan een belangrijk visitekaartje zijn, als je in een land van sterke uitbreiding in de horecasector binnenkomt (pizzeria’s, restaurants, fast-food, bakkerijen en banketbakkers vergelijkbaar met Franse boulangerie).

Ik heb nog niet besloten welke stad ik moet kiezen om dit ‘avontuur’ te beginnen: zeker Melbourne, Sydney of Canberra zijn de populairste steden, maar ik heb gelezen dat zelfs Perth, evenals enkele kleine dorpen in New South Wales en Queensland in grote economische uitbreiding zijn.